Renée Goethijn

Biografie

Renée Goethijn volgde de makersopleiding aan het Ritcs School of Arts in Brussel. Ze tast er de grenzen af tussen theater en beeldende kunst. Ze volgt haar buikgevoel om beeldende, absurde voorstellingen te maken, waarbij de scenografie vaak de kern van de voorstelling vormt. Zo creëert ze bizarre parallelle werkelijkheden die de principes en mechanismen onder de loep nemen die onze maatschappelijke realiteit sturen en bepalen.

Sinds haar afstuderen bestaat Renées artistieke werk uit een voortdurende wisselwerking tussen een individueel parcours, collectieve praktijken en andere samenwerkingsverbanden.

Samen met een aantal andere ex-Ritcsers richtte ze in 2014 K.A.K. op. Een horizontaal verbond van 16 theatermakers, knutselaars, denkers en andere sjoemelaars, op zoek naar andere vormen van creatie, presentatie en collectiviteit. K.A.K. creëerde zowel voorstellingen, eenmalige theatrale gebeurtenissen, sessies als ontmoetingen. Met K.A.K. maakte zij de afgelopen jaren oa. Office de Tourisme/Agence de Voyage (2016), Life, Death and Television (2018), Snøw (2019), The Unheard (2020), …

Tijdens haar opleiding werden al korte eigen creaties geprogrammeerd op verschillende festivals: Dark Tourism (2011) speelt o.a. op de Cultuurmarkt in Antwerpen en Kier (2012) toont ze op het Kipfestival in Gent. Haar drieluik To get properly confused you have to put your head underwater/Ufos/Two things to do and two more things to do werd geselecteerd voor TAZ Jong Werk (2013).

Na haar afstuderen kreeg ze een jaar onderdak in KcnOna binnen een jonge makers-traject. Daar werkte ze oa. mee aan Katja Dreyers Kroniek (2013) en sloot af met een eigen creatie Reconstruction of the day I left (2014).

In 2013 was ze gastspeler en –maker bij Bookers&Hookers, bij KWP Pianofabriek en Monty maakte ze in co-regie met Dries Gijsels No Use For Binoculars (2015) en Totally (2017); en ze regisseerde de jongerencreaties KERET! bij Bronks (2018) en The secrets of the universe are hidden under a pile of pigeon poop bij Larf! (2019).

Tijdens het seizoen 21-22 ging haar nieuwe voorstelling MANNAHATTA in première (2022) en maakt ze de participatieve performance Soep Opera in samenwerking met Katinka de Jonge (2022) ikv Openbare Werken in Viernulvier.

Daarnaast werkte ze geregeld als (eind-)regisseur in opdracht voor verschillende gezelschappen en huizen. Met Compagnie Barbarie en Theater Stap maakte ze de voorstelling Mise en Place bij HetPaleis, Bronks en Kopergietery (2021), ze deed de regie van en schreef mee aan Wezen van Maxime Waladi bij Fabuleus en Action Zoo Humain (2023) en werkte mee aan Jackie van Lien Wildemeersch bij Theater Malpertuis (2023).

Verder deed ze de eindregie voor Studio Sheherazade van Haider Altimimi en Gorges Ocloo (2018), What The God van Anouk Friedli en Guus Diepenmaat (2021), Voorjaarsontwaken van Wolf Wolf (2022), Spindle van Oona Libens (2022), De Puberfluisteraar en Jeanne van Sanderijn Helsen & De Studio (2023-2025), Piéton van Kenneth Berth/Het nieuwstedelijk & De Spil (2024), Residu van Menzo Kircz en Eleonore Van Godtsenhoven (2024), Oh Deer van Gina Beuk & Bronks (2024).

Renée is ook actief binnen Kloppend Hert waarbinnen ze één van de vaste begeleiders is van het artistiek platform Jong Gewei. Daarnaast werkt ze als docent en vakhoofd aan de drama-opleiding van het RITCS

In residentie TOTALLY

In TOTALLY proberen Dries Gijsels en Renée Goethijn een voorstelling te maken waarin niets kan misgaan. Voor elk mogelijk probleem dat zich zou kunnen gaan voordoen, wordt preventief een oplossing voorzien. De mogelijkheid van een lege zaal, een vergeten lap tekst die de hele betekenis verandert, brand, een overstroming, het overlijden van een acteur op scène, alles wordt overlopen. Samen met performers David Chazam, Lotte Diependaele, Micha Goldberg en Femke Stallaert onderzoeken Gijsels en Goethijn hoe ver ze hierin kunnen gaan.

Ze vertrekken van de vraag: als er niets kan misgaan, kan er dan nog iets wezenlijks gebeuren? Kunnen we nog wel om met de fundamentele onzekerheid die bij het leven hoort? Hoezeer zijn we doordrongen geraakt van het geloof dat de werkelijkheid volledig controleerbaar is? Durven we het onverwachte nog toelaten? Durven we nog te verdwalen?

TOTALLY toont een afspiegeling van een getoeristificeerde wereld waarin toeval en onzekerheid systematisch gemeden worden ter wille van comfort, gemak en efficiëntie. Verwacht u dus aan een hoogst oncomfortabele, uiterst ongemakkelijke en volkomen inefficiënte voorstelling over wat er kan gebeuren, als er niets meer kan gebeuren.

project details

In residentie MANNAHATTA

Voor de voorstel­ling MANNAHATTA transfor­meert theater­maker Renée Goethijn – samen met scenograaf Stefan Jakiela – de scène in een magisch-realis­tisch en artifi­cieel natuur­ta­fe­reel. Drie figuren, voor wie de natuur­lijke wereld slechts een vage herinne­ring is, zijn overge­le­verd aan elkaar. Maar hoe reageren ze wanneer dat bizarre landschap aan een absurde rebellie begint? Hoe gaan ze om met het gevoel van ontheem­ding en vervreem­ding wanneer hun vertrouwde omgeving plots onvoor­spel­baar handelt?

“De ultieme les van het Darwinisme is dat de natuur knutselt en improvi­seert. Er is geen Evolutie: catastrofes en verbroken evenwichten zijn onderdeel van de natuur­ge­schie­denis; op ontelbare momenten in het verleden had het leven een volledig andere richting kunnen nemen.”- Slavoj Žižek

MANNAHATTA is een voorstel­ling die balanceert tussen theater, perfor­mance en beeldend werk waarin Renée Goethijn op zoek gaat naar de verbanden tussen klimaat, techno­logie en paterna­lisme. Ze plaatst de spelers in een tegelijk nostalgi­sche, futuris­ti­sche en utopische wereld, waarbij de grenzen tussen natuur en techno­logie vervaagd zijn. MANNAHATTA toont op die manier een landschap dat danst op de ruïnes van de wereld zoals we hem kennen. Een landschap dat de mens uitein­de­lijk misschien wel helemaal opslokt.

project details

In residentie 4 Women Getting Sick

Wanneer een doktersbezoek uitmondt in een oneindig medisch limbo, belanden vier figuren in een gebied waar de grenzen tussen operatietafel, lichaam en landschap vervagen. Echos van eerdere en toekomstige tijden vervlechten zich met elkaar. De spelers zoeken een weg uit een bizarre cyclus van roofzucht en roofbouw. 4 Women Getting Sick toont een magisch-realistisch universum dat via een beeldende en fysieke theatertaal de link verkent tussen lichaam en land. We gaan na hoe beide onderworpen zijn aan een lange geschiedenis van verovering, onderdrukking en uitputting. Geïnspireerd door surrealisme en sacrale ecologie gaat Renée op zoek naar het bevrijdende aspect dat schuilgaat in de oorspronkelijke verbinding van het vrouwelijke lichaam en de aarde.

4 Women Getting Sick is een voorstelling, waarbij de scenografie wordt ingezet als vertelmiddel en als medespeler. Het is een betoverende en bevreemdende theaterervaring die aanzet tot reflectie, waar absurditeit, humor en existentiële vragen samenkomen en ons uitnodigen om de wereld en onze rol daarin opnieuw te ontdekken. Een absurde ode aan vrouwelijk grondgebied.

4WGS gaat in november 25 in première in Kaaitheater/Gc De Kriekelaar. Voorlopige verdere speelplekken zijn Viernulvier, Theater Antigone, Monty, De Grote Post en CCHA Hasselt.

project details